Inzichten door de impressionante bergen van de Balkan

Tijdens de derde week liep ik over de trail door de overweldigende bergen, die tijdens het derde rondje steeds vertrouwder begonnen te voelen. De tijd verdween, de afstand verloor zijn betekenis. Ik was even alleen. Het was mijn favoriete wandeldag, tussen eeuwenoude dennenbomen en vervolgens over de top van een bergkam. Daar voelde ik de kracht en energie van de natuur diep in mezelf. Een moment waarop ik me tegelijkertijd sterker verbonden voelde dan anders.

De ruige bergtoppen, de diepe afgronden, de fysieke inspanning en de voortdurende alertheid die het wandelen vraagt: het voelt als een overwinning. Iets groots, indrukwekkend en tegelijkertijd ontzettend vervullend.

Gek genoeg was dit het meest betekenisvolle moment van drie weken Balkan Trail, Terwijl als gids ik met drie verschillende groepen liep en eigenlijk een grootste deel van de tijd onder de mensen of mijn collega’s was of er voor de mensen was.,

De bergen nodigde mij uit tot het tegenovergestelde van verbinden met anderen. Ze vragen niet om woorden, maar om aanwezigheid. Minder praten. Meer voelen. Meer zijn. In de stilte gebeurt iets wat in het dagelijks leven gemakkelijk verloren gaat en waar ook de insteek van de reis niet voor was. Het karakter was veel meer wij gaan een trail lopen, overwinnen, en dit snel doen het gevoel van (interne) competitie was steeds merkbaar in alle groepen.

Ik werd gevat door het eenvoudige leven, het slapen in de natuur maken me diep dankbaar. Ze laten zien hoe rijk eenvoud is. het zijn deze waardevolle momenten waarin alles wat we normaal belangrijk vinden naar de achtergrond verdwijnt. Het telkens weer herontdekken dat je veel minder nodig hebt dan je dacht.

Tijdens de tocht oefende ik ook met de Buteyko methode. Ik probeerde zoveel mogelijk volledig door mijn neus in en uit te ademen en mijn tempo daarop af te stemmen. Natuurlijk lukte dat niet altijd. Soms moest ik versnellen om voor de groep uit te lopen, iets te organiseren of iemand te helpen. Ook gesprekken onderbraken de oefening regelmatig.  Ik realiseerde me bijvoorbeeld dat ik normaal gesproken buiten vaak een loopneus krijg en moeilijk door mijn neus adem. Nu merk ik dat mijn neus steeds vrijer wordt. Langzaam ben ik echt fan geworden van deze methode. Het is geen quick fix. Het vraagt geduld. Je maakt het je lichaam langzaam eigen, totdat het steeds natuurlijker wordt. Niet door harder je best te doen, maar door je systeem de tijd te geven zich aan te passen.  Voelen wat er in mijn lichaam gebeurt. Daarna ontstaat er ruimte om naar binnen te keren. Die inzichten laten zich niet afdwingen. Ze verschijnen juist wanneer je ophoudt met zoeken.

De combinatie van mijn werk als gids voor actieve vakanties en mijn werk in de praktijk voelt als de ideale baan. Eerst de fysieke inspanning.

Zoals een glas water met modder erin. Zolang je blijft roeren, zie je niets. Pas wanneer het water volledig tot rust komt, wordt de bodem zichtbaar. Dan zie je wat er al die tijd aanwezig was. En worden dingen inneens helder, juist niet door te denken maar om in die stilte te zijn en te omarmen. Alles wat we nodig hebben is er al. Pas wanneer het stil wordt, krijgt het de ruimte om zichtbaar te worden. Dan kan het zaadje dat altijd al in ons aanwezig was eindelijk ontkiemen.

Tegelijkertijd zag ik ook een andere kant van deze reizen. Veel mensen zijn fysiek onvoldoende voorbereid op zo’n tocht. Onderweg krijgen ze last van hun knieën, heupen of andere lichamelijke klachten. Als je je opgeeft voor een tocht is een dag rust of geen optie eigenlijk moet je en ga je door. soms dan over je eigen grenzen.

Dat bracht me aan het denken. Hoe kan de traditionele Chinese geneeskunde van betekenis zijn bij zulke acute klachten? Welke acupressuurpunten, oefeningen of andere vormen van zelfzorg kunnen onderweg verlichting geven? Hoe kun je mensen helpen om, midden in de bergen, beter voor hun lichaam te zorgen?

Misschien is dat wel een volgende stap die ik wil onderzoeken. Hoe ik mijn ervaring als berggids kan verbinden met de eeuwenoude wijsheid van de traditionele Chinese geneeskunde. Zodat niet alleen de reis, maar ook het lichaam onderweg de aandacht krijgt die het verdient.