Leven in een community… gelukkig met sociocratie.

Hoe mooi, verrijkend en gezellig is het leven in een community en hoe ontzettend lastig kan het op andere momenten zijn.

Vanaf het eerste moment heb ik sociocratie in onze community fascinerend gevonden. Ik lijk als een vis in het water binnen dit systeem. Tijdens overleggen kom je vanzelf aan de beurt. Je hoeft niet te zoeken voor een gaatje om te praten om gehoord te worden of je mening meerdere keren krachtig te herhalen om duidelijk te maken wat je bedoelt. Er zijn een paar heldere regels en iemand die deze bewaakt in de rol van gespreksleider. Daardoor ontstaat er ruimte voor creativiteit, nieuwe oplossingen en ook voor het voelen van frustratie wanneer je niet kunt loslaten wat je eerst in je hoofd had. Al met al brengt het, in plaats van dat de meeste stemmen gelden, juist nieuwe ideeën, creativiteit en soms mooie compromissen. Ik zou wensen dat er op veel meer plekken op deze manier wordt overlegd, want ook voor bedrijven en organisaties die op een horizontale manier willen functioneren is het de oplossing.

En dan zit je in een overleg. Gewoon rustig wachten tot je aan de beurt bent. tot Gerard ineens iets zegt wat in eerste instantie haaks lijkt te staan op mijn mogelijke oplossing en ik raak gertriggerd,  ik wil reageren, vertellen dat ik het totaal anders zie en dat het helemaal niet handig is wat hij zegt. In dit systeem neem ik het waar in mezelf zonder de ander te onderbreken en wacht ik rustig mijn beurt af. Als het dan mijn beurt is hoef ik niet meer zo intes te reageren. Ik kan dan zien dat dit ander inzicht ook ander licht inbrengt wat waardevol is en ben dan blij dat Gerard aanwezig is.

Andere keren reageer ik doordachter als het mijn beurt is. Dat is precies de kracht van dit systeem, want de emoties kunnen zinken voor je reageert. Het vraagt wat oefening. Het brengt vertrouwen in de groep, elkaar kunnen horen, oordeel los laten en het loslaten van een stuk ego om te kiezen voor het overkoepelend belang van de groep in plaats van voor je zelf. Het zijn zulke mooie processen!

In sociocratie wordt een besluit niet genomen op basis van de meerderheid, maar op basis van consent: een besluit waar iedereen zich in kan vinden. Naast een gedragen besluit, leidt dat vaak tot creatieve oplossingen, anders dan je vooraf zou verwachten. Het zorgt misschien ook wel voor groei, zowel individueel als in de groep. Een gedragen besluit kost soms meer tijd, dat is de grootste kritieke punt die we horen. Echter hoe fijn is het wanneer iedereen zich in een besluit kan vinden en er niet een week later onderhuids gemopper ontstaat.

Het past bovendien bij de principes van geweldloze communicatie van Marshall Rosenberg. Ook dat alleen al zou zoveel mensen kunnen helpen om op een bewuste manier met elkaar in gesprek te gaan. Het vergt wel moed om elkaar te blijven opzoeken of aan te spreken wanneer dingen niet lekker lopen, tegelijkertijd is het een waardevol proces, waarin je steeds gespiegeld wordt.. door die 40 huishoudens..

Dankbaar dat ik hier woon en dat ik dit steeds verder integreer in mezelf en in de community.

Ik ben benieuwd wat 2026 allemaal in petto heeft. Het begint in ieder geval goed met een reis naar mijn geliefde land Spanje. ⭐️